DOUR - THE WEEKENDREPORT

ZATERDAG

10u45 - Vertrek richting Dour. Touristil check, babydoekjes check, water check.

11u57 - Dour Festival is in zicht! We proberen er het beste van te maken om tot op de parking te raken met de monovolume, op zich niet zo makkelijk aangezien het niet echt een wegje is voor tweerichtingsverkeer. Komt er nog eens bij dat het er vol loopt met alternatieve mensen die boodschappen willen gaan doen. Dichtklappen die zijspiegels!

12u10 - Aaaah, ik herken het meteen. De ingang, de trappen richting camping en wei. Super! Met veel plezier laat ik me het mooie donkergroene bandje omdoen. De staff is vriendelijk en de zon schijnt. Can't wait tot ik van mijn bagage af ben!

12u25 - Aangekomen op camping C, waar de bende al in stoeltjes onder de party tent zit. We hadden er blijkbaar twee, maar door de storm van woensdag is er meteen eentje gesneuveld. Snel alles in de tent zetten (later komen dan de rest heeft zo zijn voordelen, de tent staat bijvoorbeeld al op) en mijn stoeltje claimen. SNIF. Aaaah, die Doursfeer!

14u10 - Naar de wei! F*ck, ik was vergeten hoe verschrikkelijk die trappenstelling wel niet is! Het verslag van de bands die we gezien hebben, volgt later onder 'TOPPERS en FLOPPERS'. De sfeer is super. De zon schijnt nog steeds en overal zie je feestende mensen. Dour staat bekend om zijn drugspubliek, maar het valt dit jaar al bij al nog wel mee lijkt het. Misschien is het omdat ik er niet van bij het begin bij ben, maar misschien heb ik ook gewoon gelijk. Hier en daar wel de nodige gekke mensen, maar Dour zou Dour niet zijn zonder. Ik voel me ook in een gekke bui, it's contagious! 

15u40 - Ik maak een notitie over de organisatie. Alles blijkt vlekkeloos te verlopen, er doen zich weinig tot geen problemen voor en iedereen doet gewoon zijn eigen ding. Er zijn hier mensen van alle types, maar voor zover ik het zie vormt dat hier geen probleem. Ik geef mijn ogen de kost als ik typische reggae kleding zie, of mensen volledig gekleed in fluo. Buiten de festivalperiode kom ik zulke mensen niet gauw tegen, het is een beetje not done om anders te zijn. Maar hier zie ik alles! En I love it! Iedereen voelt zich goed.

19u - We keren terug naar de camping om nog wat te relaxen voor we gaan feesten. 

19u07 - WATTE!! Hier is gewoon een Carrefour Express! 

19u15 -  Op de camping. Relaxen. Aiki Noodles maken. 

21u15 - Genoeg gewacht, we gaan terug naar de wei.

21u30 - Pannenkoek met chocolade!

21u35 - We zetten ons neer in het gras voor de Dance Hall.

21u40 - ... PAAARTEEEH! 

ZONDAG

7u - Djeezes, niemand gaat wakker zijn voor 10u en ik moet superdringend naar het toilet. Bah.

8u25 - Toch nog even in slaap gevallen. Ik moet nog dringender. 

8u35 - Mijn tentgenoot doet de oogjes even open. Ik doe een poging tot 'niet-alleen-naar-de-dixi-gaan' maar mijn poging faalt. Ik krijg enkel een flinke 'Ga maar, ik wacht hier wel' te horen.

8u37 - Zucht, ik kruip door de muffe en warme tent om proper ondergoed aan te trekken (ik sta toch wel op mijn basishygiëne), waarna ik vermoeid toch maar alleen naar het toilet stap.

8u45 - THANK GOD! THEY CLEANED THE DIXI!! De vieze geur blijft dus beperkt. Een van mijn festivalmotto's is echter nog steeds "Thou shall not be seated onto the Dixi". Ik ga hier zo hard beenspieren kweken.

8u55 - Terug in de tent. HOT HOT HOT.

9u05 - Tentgenoot krijgt het ook te warm. Ik ga al onder onze party tent zitten, met nog wat mensen die al wakker zijn, of gewoon nog niet gaan slapen zijn.

10u30 - We pakken al wat spullen om naar de auto te dragen, het is maandag werkendag geblazen voor mijn tentgenoot en we keren dus al vanavond terug.

11u10 - We keren terug van de parking en halen wat KOFFIEKOEKEN! Joy!

11u25 - Geeuw.

12u30 - We horen een ambulance.

 

13u15 - We gaan nog even richting wei, om later terug naar huis te keren. Dada Dour! 

TOPPERS

The Middle East

Deze Australische post-rock lokte zowel binnen als buiten de tent veel volk. We kwamen hier terecht omdat we 'op een ander' onze gading niet vonden, en het rustig en gezellig wilden houden.  Plots zaten we daar dan, in het gras voor de tent, afwachtend of het wel echt onze dada zou zijn. Maar we bleven zitten, zachtjes bewegend. Ook de mensen rondom ons hadden iets vredigs om hun heen. Ze waren vrolijk, op hun gemak. De goed opgebouwde riffs lieten ons genieten, en ook de zang was puur en mooi. 

"Shit zeg, hoe noemen die? We moeten da echt wel onthouden."

Arkangel

 Eentje voor liefhebbers van Belgische metalcore. Hier komen vooral de kenners van het genre op af, en wat nieuwsgierigen. Ze mixen hardcore met metal, wat zorgt voor een felle sfeer. De zanger speelt al snel zijn hemd uit en weet het publiek samen met de bassist goed op te jutten. Arkangel maakte ook gebruik van een lichtshow, wat de sfeer ten goede bracht. Vooraan het podium was het immers wat donkerder (dit was altijd het geval), waardoor het contrast met de lichtshow daar groter was. Omdat de fans vooraan helemaal door hun dak gingen, voelde de rest van het publiek Arkangel beter aan. Je merkte aan het samenspel van fans en band of er een hard gitaarstuk of melodisch zangstuk aan zat te komen. Supere sfeer.

"Auwtch! Da deed sowieso kei fel zeer!"

Death Before Dishonor

Wie over hardcore praat, praat over Death Before Dishonor. Zij zijn dé hardcore shit. Hun geluiden en riffs zijn zo gekozen dat je niet anders kan dan mee hardcore gaan. Ook hier waren het de fans die deel uitmaakten van het grotere geheel. Hun looks, hun feeling - ze waren één met Death Before Dishonor. Ik stond er al een tijdje voor ze werkelijk begonnen, maar ze hadden maar één gitaarslag nodig om plots HOPEN mensen uit de hardcorescene te lokken. Ze kwamen erop af als een stier op een rode doek. En dan maar hard gaan.

"WAAA! CIRCLE PIT! CIRCLE PIT!"

 

Das Pop

Al heeft de zanger, Bent van Looy, een verschrikkelijk Vlaams accent wanneer hij Frans probeert te praten, hij krijgt toch iedereen voor zijn kar gespannen. De letterbalonnen op de achtergrond die "Das Pop" vormen zijn een eerste geweldige indicatie van de swingende beats die Das Pop brengen. Bruisende gitaarlijnen, vrolijke popmelodieën, en amusante synthesizers maken de groep tot wat ze vandaag zijn. Voor de vijfde keer op Dour, maar nog steeds een overvolle tent. Ook buiten de tent staan een massa mensen te swingen of te genieten. Onbewust begin ik zelf mee te deinen op het ritme, en al snel sta ik recht en probeer ik nieuwe pasjes uit. Het toppunt van Das Pop was ongetwijfeld het nummer "I can't get enough of your love", waarbij de interactie tussen de band en het publiek het sterkst was. 

"I can't get enough - can't get enough of your love! I can't get enough - can't get enough of your love! I can't get enough - can't get enough of your love! I can't get enough - can't get enough of your love! I can't get enough - can't get enough of your love! I can't get enough - can't get enough of your love! I can't get enough - can't get enough of your love! I can't get enough - can't get enough of your love! "

 

The Very Best

 Aanvankelijk kon de indie electro mij niet bekoren. Het werd onder de floppers geplaatst, en het was afdruipen geblazen. "Laten we wat gaan eten", luidde het verdict. Maar terwijl ik aan het aanschuiven was, klonken er plots bruisende en blijmakende eclectische ritmes. "Daar moeten we snel heen!" ... Maar wacht.. Was het nog steeds dezelfde band die daar aan het spelen was? Programma checken, en inderdaad, het was nog steeds The Very Best die aan hun uurtje muziek bezig waren. Conclusie, ze komen traag op gang, maar eens vertrokken gaan de band én het publiek er volledig voor! RITMO!

"Paparamanameaaa, en shake en shake"

 Etienne de Crecy

Ik noem hem graag "Etienne - De Kubus - de Crecy". Zijn electro house set met zwoele vocals zal iedereen ongetwijfeld nog lang blijven associëren met de lichtshow in de kubus waarvan Etienne zelf in het midden stond te mixen. Het was absoluut niet moeilijk om de voortgang van zijn nummers onder de knie te krijgen, je voelde perfect wanneer de climax eraan kwam en de beat zou "vallen", maar dat was net het zalige aan Etienne de Crecy. Geen moeilijke of ingewikkelde muziek, gewoon good old house gemixt met electro. En mensen die uit hun dak gaan. Meer moet dat niet zijn.

"OOOH JAAA!"

Isola

We kwamen net op de wei toen Isola op de Main Stage begon. Een onbekende naam, dus we bleven maar even staan om de groep te checken. Ze begonnen en vanaf het eerste moment was het EROP! Isola brengt een krachtige mix van genres, waaronder ook eighties electro en indie. Ze slepen hun publiek volledig mee in de muziek. In een trance. Topper!

"Die zijn goed, é!" 

FLOPPERS

Fucked Up 

Ik veronderstelde dat het een hardcore band zou zijn, aangezien ze voor Arkangel en Death Before Dishonor op hetzelfde podium speelden. En toen begonnen ze te spelen. LUID. TE LUID. Hun sound overschreed de geluidslimiet zonder moeite. Dan maar wat buiten gaan luisteren. Hardcore punk is wat ze doen, en Fucked Up zijn ze zeker. Met hun noisy en rauw geluid zijn ze een band moeilijk bereikbaar voor het grote publiek. Enkel voor de fans.

"Oei."

CHECK THE BANDS! 

Video link 

Foto's copyright Betrand Degove/Ophelie/Simon Grossi.